Als tandarts wordt je passie voor het vak vaak gekenmerkt door een levenslange toewijding. Maar wat gebeurt er als je niet langer actief praktiseert? Blijft het label van tandarts je volgen, zelfs na je pensioen?
De vraag blijft of je echt tandarts bent of slechts het beroep uitoefent. Ben je nog steeds betrokken bij het vak buiten de patiëntenzorg? Dit onderscheidt de gepassioneerde tandartsen die hun vak prioriteit geven, van degenen die het wat rustiger aan doen. Passie is een keuze, geen verplichting.
In vroegere tijden was passie geen keuze, vooral niet voor praktijkhouders zoals mijn vader. Hij runde een drukke praktijk aan huis en diende maandelijks in het weekend. Hij was niet zomaar een tandarts, hij was dé tandarts van het dorp. Zijn toewijding was onvermijdelijk.
De balans tussen werk en privé was ver te zoeken, en privacy was schaars. Na een lange carrière verlangde mijn vader naar rust. Hij verliet de praktijk en vestigde zich in Muggenbeet voor een nieuw begin, weg van de patiënten en de drukke agenda's. Tandheelkunde maakte geen deel meer uit van zijn nieuwe leven in de natuur.
In de rouwadvertentie stond uiteindelijk geen vermelding van 'tandarts'. Het vak had hij al lang achter zich gelaten. Desondanks ontvingen we veel kaarten van oud-patiënten, die hem nog steeds zagen als hun tandarts, zelfs na zijn pensionering. Zijn impact reikte tot na de dood.
Jerry Baas
